- Strona główna
- »
- Matczyne Królestwo
- »
- Bł. Wincenty Kadłubek
poniedziałek, 3 kwietnia 2006
Zaraz po powrocie ze swoich studiów otrzymał święcenia kapłańskie. Po powrocie do Polski, około roku 1185 osiadł w Krakowie na dworze Kazimierza Sprawiedliwego, który stał się protektorem mistrza Wincentego. Na dworze Kazimierza Sprawiedliwego pełnił funkcję notariusza, a potem kanclerza jego dworu.
W tym czasie zaczął pisać swoją Kronikę polską - największe dzieło swego życia i literatury tamtych czasów. Wracając z zagranicy prawdopodobnie przywiózł ze sobą do Krakowa relikwie św. Floriana męczennika, do którego miał szczególne nabożeństwo. Po śmierci księcia Wincenty został prepozytem kolegiaty sandomierskiej (1194). Korzystając z wolnego czasu kontynuował pisanie Kroniki (1194-1207). W 1207 r. po śmierci biskupa krakowskiego Pełki został wybrany jego następcą. Wincenty jako biskup podpisywał się "niegodny sługa Kościoła". Świadczy to, jak pojmował zadanie swojego urzędu. Należał do najżarliwszych zwolenników reform w kościele polskim, jakie wówczas z inspiracji Stolicy Apostolskiej były wprowadzane. Wśród osiągnięć Wincentego jako biskupa krakowskiego warto wymienić zreformowanie prowincjonalnych kapituł, konsekracja bazyliki w Krakowie pod wezwaniem św. Floriana (1216) i wreszcie osobisty udział w Soborze Laterańskim IV (1215), który miał charakter wybitnie reformistyczny. Na tym właśnie soborze wprowadzono obowiązek spowiedzi i komunii wielkanocnej. Po powrocie do kraju Wincenty energicznie wprowadził w swojej diecezji uchwalone na soborze ustawy. Wincenty ma także zasługę w podniesieniu poziomu szkoły katedralnej, którą kiedyś sam prowadził. Szerzył kult św. Floriana i św. Stanisława Biskupa. Dla podkreślenia czci do Najświętszego Sakramentu wprowadził lampy wieczne przed tabernakulum.
Za pozwoleniem papieża Honoriusza III w 1218 r. Wincenty zrzekł się urzędu biskupiego po dziesięciu latach rządów w diecezji. Czuł, że spełnił zadanie swojego życia. Na miejsce swego dalszego pobytu wybrał sobie opactwo cystersów w Jędrzejowie. Wincenty przeżył tam ostatnich 5 lat swego życia. W wolnych chwilach kończył pisać Kronikę polską. Kronikę swoją zdołał doprowadzić zaledwie do roku 1202, śmierć przerwała mu dalsze pisanie. Zasługą Wincentego Kadłubka jest to, że zebrał w niej wszystkie podania i mity o początkach Polski.
Wincenty zmarł w Jędrzejowie 8 marca 1223 r. Publiczny kult biskupa-mnicha nie rozwinął się od razu. O tym jednak, że Wincentego uważano za świętego świadczy fakt, że pochowano go na osobnym miejscu pod kościołem.. W lat 1583-1640 w księgach klasztoru cystersów w Jędrzejowie zanotowano ponad 150 wypadków cudownych, przypisywanych Wincentemu. Wśród nich są nawet wskrzeszenia umarłych. W 1633 r. dokonano otwarcia grobu Wincentego. Ciało znaleziono prawie nienaruszone, co przyczyniło się do rozbudzenia jego czci. Odtąd kult Wincentego stał się bardzo żywy. Zaczęli napływać pielgrzymi, odprawiano przed ołtarzem wzniesionym ku jego czci za zgodą biskupa krakowskiego msze wotywne, przed mauzoleum palono świece. W roku 1764 Kongregacja Obrzędów zatwierdziła kult, a papież Klemens XIII podpisał odpowiednią bullę, co równało się formalnej beatyfikacji.
S.D.(Na podstawie „Władcy i Królowie Polski)
"Matczyne Królestwo" - Miesięcznik Parafii Macierzyństwa NMP w Dziekanowicach
- Nr 4 (149) 2006 r.
Bł. Wincenty Kadłubek
Wincenty urodził się w Karwowie pod Opatowem koło roku 1150 w zamożnej rodzinie rycerskiej, co umożliwiło mu w zdobyciu znakomitego wykształcenia. Pierwsze nauki Wincenty pobierał w Stopnicy, a następnie w Krakowie, gdzie uczęszczał do szkoły katedralnej. Cieszył się przyjaźnią księcia Kazimierza Sprawiedliwego, który być może wspomógł go materialnie i umożliwił studia za granicą. Nie wiemy, na którym uniwersytecie Wincenty studiował. Być może, miejscem jego nauki był Paryż albo Bolonia. Studia te umożliwiły mu zdobycie wiedzy przyrodniczej, znakomite rozeznanie w kulturze antycznej, perfekcyjną znajomość prawa. Do kraju wrócił z zaszczytnym tytułem magistra ( stąd przydomek mistrza), który osiągnął prawdopodobnie jako pierwszy Polak.Zaraz po powrocie ze swoich studiów otrzymał święcenia kapłańskie. Po powrocie do Polski, około roku 1185 osiadł w Krakowie na dworze Kazimierza Sprawiedliwego, który stał się protektorem mistrza Wincentego. Na dworze Kazimierza Sprawiedliwego pełnił funkcję notariusza, a potem kanclerza jego dworu.
W tym czasie zaczął pisać swoją Kronikę polską - największe dzieło swego życia i literatury tamtych czasów. Wracając z zagranicy prawdopodobnie przywiózł ze sobą do Krakowa relikwie św. Floriana męczennika, do którego miał szczególne nabożeństwo. Po śmierci księcia Wincenty został prepozytem kolegiaty sandomierskiej (1194). Korzystając z wolnego czasu kontynuował pisanie Kroniki (1194-1207). W 1207 r. po śmierci biskupa krakowskiego Pełki został wybrany jego następcą. Wincenty jako biskup podpisywał się "niegodny sługa Kościoła". Świadczy to, jak pojmował zadanie swojego urzędu. Należał do najżarliwszych zwolenników reform w kościele polskim, jakie wówczas z inspiracji Stolicy Apostolskiej były wprowadzane. Wśród osiągnięć Wincentego jako biskupa krakowskiego warto wymienić zreformowanie prowincjonalnych kapituł, konsekracja bazyliki w Krakowie pod wezwaniem św. Floriana (1216) i wreszcie osobisty udział w Soborze Laterańskim IV (1215), który miał charakter wybitnie reformistyczny. Na tym właśnie soborze wprowadzono obowiązek spowiedzi i komunii wielkanocnej. Po powrocie do kraju Wincenty energicznie wprowadził w swojej diecezji uchwalone na soborze ustawy. Wincenty ma także zasługę w podniesieniu poziomu szkoły katedralnej, którą kiedyś sam prowadził. Szerzył kult św. Floriana i św. Stanisława Biskupa. Dla podkreślenia czci do Najświętszego Sakramentu wprowadził lampy wieczne przed tabernakulum.
Za pozwoleniem papieża Honoriusza III w 1218 r. Wincenty zrzekł się urzędu biskupiego po dziesięciu latach rządów w diecezji. Czuł, że spełnił zadanie swojego życia. Na miejsce swego dalszego pobytu wybrał sobie opactwo cystersów w Jędrzejowie. Wincenty przeżył tam ostatnich 5 lat swego życia. W wolnych chwilach kończył pisać Kronikę polską. Kronikę swoją zdołał doprowadzić zaledwie do roku 1202, śmierć przerwała mu dalsze pisanie. Zasługą Wincentego Kadłubka jest to, że zebrał w niej wszystkie podania i mity o początkach Polski.
Wincenty zmarł w Jędrzejowie 8 marca 1223 r. Publiczny kult biskupa-mnicha nie rozwinął się od razu. O tym jednak, że Wincentego uważano za świętego świadczy fakt, że pochowano go na osobnym miejscu pod kościołem.. W lat 1583-1640 w księgach klasztoru cystersów w Jędrzejowie zanotowano ponad 150 wypadków cudownych, przypisywanych Wincentemu. Wśród nich są nawet wskrzeszenia umarłych. W 1633 r. dokonano otwarcia grobu Wincentego. Ciało znaleziono prawie nienaruszone, co przyczyniło się do rozbudzenia jego czci. Odtąd kult Wincentego stał się bardzo żywy. Zaczęli napływać pielgrzymi, odprawiano przed ołtarzem wzniesionym ku jego czci za zgodą biskupa krakowskiego msze wotywne, przed mauzoleum palono świece. W roku 1764 Kongregacja Obrzędów zatwierdziła kult, a papież Klemens XIII podpisał odpowiednią bullę, co równało się formalnej beatyfikacji.
"Matczyne Królestwo" - Miesięcznik Parafii Macierzyństwa NMP w Dziekanowicach
- Nr 4 (149) 2006 r.