- Strona główna
- »
- Matczyne Królestwo
- »
- Nazaret
środa, 26 grudnia 2007
Nazaret w I w. po Chrystusie, zamieszkiwane było przez Żydów, między innymi pochodzących z kapłańskiej rodziny Happissesa i przez chrześcijan pochodzących z judaizmu. Wśród nich byli krewni Chrystusa, którzy zdaniem niektórych uczonych, (E. Testa, B. Bagatti), stali na czele miejscowego Kościoła. Zachowywali oni rodzinne pamiątki i wspomnienia. Wśród tych „braci Pańskich” byli potomkowie św. Józefa i rodziny Najświętszej Maryi Panny. Ich domy stały się zapewne w krótkim czasie miejscami kultu.
Te dwa sanktuaria, jedno związane z pamięcią Maryi i Zwiastowania, drugie z pamięcią św. Józefa i lat młodzieńczych Jezusa, istnieją do dziś.
Sanktuarium Zwiastowania - Tajemnica Zwiastowania i Wcielenia czczona jest w grocie wykutej w skale. Pod ołtarzem znajduje się inskrypcja: „Verbum caro hic factum est” („Słowo tutaj stało się ciałem”). Miejsce, w którym dokonała się ta wielka tajemnica nie mogło być zapomniane przez uczniów Chrystusa. Już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa przekształcono to pomieszczenie w miejsce kultu. Zapewne dokonali tego potomkowie rodziny Maryi. Chrześcijanie pochodzący z pogaństwa wznieśli tu w V w. bazylikę typu bizantyjskiego, zachowując jednak w pełni tradycje miejsca. W roku 570 Anonim z Piacenzy, a dokładnie w sto lat później Arkulf zwiedzali kościół, który, jak podają wzniesiony został nad domem Maryi i Świętej Rodziny.
Świątynia ta pod koniec XI w, gdy Ziemię Świętą zajęli Łacinnicy, była całkowicie zburzona lub przynajmniej w znacznym stopniu zniszczona. Tankred, zostawszy księciem Galilei, odbudował ją w stylu romańskim i ówcześni pielgrzymi opisują jej bogactwo i przepych. Była ona trzynawowa. Z nawy północnej schodziło się do niewielkiej groty, w której czczono pamięć Zwiastowania i miejsce pobytu Świętej Rodziny. W roku 1263 Bajbars zrównał z ziemią wspaniały gmach, tak że z całego sanktuarium, pozostała jedynie święta grota, która nawet w tych smutnych czasach ożywiała pobożność nielicznych chrześcijan miejscowych oraz przybywających tu pielgrzymów. Dopiero w roku 1620 Tomaszowi z Novary, Gwardianowi Góry Syjon, udało się otrzymać od emira Fachr ad-Dina te cenne ruiny. Od razu też zamieszkała tu wspólnota franciszkańska, by strzec tej świętej relikwii.
Grotę Zwiastowania przekształcono w kaplicę, jednak dopiero w roku 1730 władze tureckie pozwoliły na wzniesienie ponad nią kościoła, który został następnie rozbudowany w roku 1871, a w roku 1955 zburzony, by dać miejsce budowli bardziej godnej tej wielkiej tajemnicy.
Nowe sanktuarium - zostało wzniesione wg projektu architekta Giovanni Muzio. Składa się z dwóch kościołów, położonych jeden na drugim: dolnego, czyli krypty, na poziomie dawnych bazylik, oraz górnego. Na zewnątrz bazylikę otacza plac, wznoszący się ponad otaczającymi ją od zachodu i południa ulicami, od których oddzielony jest wysokim murem z portykami od strony wewnętrznej. Wnętrze świątyni zawdzięcza podniosły nastrój, jaki w nim panuje, swej formie architektonicznej i grze świateł. Kościół ten dysponujący dużą przestrzenią, jest miejscem nabożeństw parafii łacińskiej Nazaretu i uroczystości religijnych na większą skalę. Nad jego centrum wznosi się kopuła, mająca kształt odwróconej lilii. Bazylika została zbudowana dzięki ofiarom złożonym przez katolików z bardzo licznych krajów, między innym przez rozsianych po świecie Polaków. Na ścianach bocznych kościoła górnego i pod portykami na placu przed kościołem, umieszczone zostały obrazy, będące darem różnych narodów. Obraz Polski, wykonany z ceramiki, znajduje się w prawej nawie górnego kościoła i przedstawia Matkę Boską Częstochowską oraz Mieszka I i Dąbrówkę, biskupa Jordana i żołnierzy w strojach historycznych.
Nazaret
SZLAKAMI PIELGRZYMA
Nazaret
Nazaret (arab. An - Nasra, heb. Nacerat; chrześcijanie jednak, zarówno w Palestynie jak i poza nią używają powszechnie formy Nazaret, będącej grecką i łacińską transkrypcją nazwy semickiej), miasteczko białych domów, ustawionych rzędami na przemian z pasami szarej zieleni oliwek i jasnej zieleni migdałów i fig indyjskich, tworzy naturalny obraz o niewymownym uroku i rzeczywiście, jak na to wskazuje nazwa (heb. necer znaczy „latorośl, pęd, pączek”) jest kwiatem Galilei.
Miasto, nieznane w Starym Testamencie - zostało bowiem wspomniane po raz pierwszy w historii na kartach Ewangelii, pogardzane przez współczesnych Chrystusa, zawdzięcza swój rozkwit i sławę chrześcijaństwu. Od wieków bowiem stanowi upragniony cel pobożnych pielgrzymów.
Nazaret w I w. po Chrystusie, zamieszkiwane było przez Żydów, między innymi pochodzących z kapłańskiej rodziny Happissesa i przez chrześcijan pochodzących z judaizmu. Wśród nich byli krewni Chrystusa, którzy zdaniem niektórych uczonych, (E. Testa, B. Bagatti), stali na czele miejscowego Kościoła. Zachowywali oni rodzinne pamiątki i wspomnienia. Wśród tych „braci Pańskich” byli potomkowie św. Józefa i rodziny Najświętszej Maryi Panny. Ich domy stały się zapewne w krótkim czasie miejscami kultu.
Te dwa sanktuaria, jedno związane z pamięcią Maryi i Zwiastowania, drugie z pamięcią św. Józefa i lat młodzieńczych Jezusa, istnieją do dziś.
Sanktuarium Zwiastowania - Tajemnica Zwiastowania i Wcielenia czczona jest w grocie wykutej w skale. Pod ołtarzem znajduje się inskrypcja: „Verbum caro hic factum est” („Słowo tutaj stało się ciałem”). Miejsce, w którym dokonała się ta wielka tajemnica nie mogło być zapomniane przez uczniów Chrystusa. Już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa przekształcono to pomieszczenie w miejsce kultu. Zapewne dokonali tego potomkowie rodziny Maryi. Chrześcijanie pochodzący z pogaństwa wznieśli tu w V w. bazylikę typu bizantyjskiego, zachowując jednak w pełni tradycje miejsca. W roku 570 Anonim z Piacenzy, a dokładnie w sto lat później Arkulf zwiedzali kościół, który, jak podają wzniesiony został nad domem Maryi i Świętej Rodziny.
Świątynia ta pod koniec XI w, gdy Ziemię Świętą zajęli Łacinnicy, była całkowicie zburzona lub przynajmniej w znacznym stopniu zniszczona. Tankred, zostawszy księciem Galilei, odbudował ją w stylu romańskim i ówcześni pielgrzymi opisują jej bogactwo i przepych. Była ona trzynawowa. Z nawy północnej schodziło się do niewielkiej groty, w której czczono pamięć Zwiastowania i miejsce pobytu Świętej Rodziny. W roku 1263 Bajbars zrównał z ziemią wspaniały gmach, tak że z całego sanktuarium, pozostała jedynie święta grota, która nawet w tych smutnych czasach ożywiała pobożność nielicznych chrześcijan miejscowych oraz przybywających tu pielgrzymów. Dopiero w roku 1620 Tomaszowi z Novary, Gwardianowi Góry Syjon, udało się otrzymać od emira Fachr ad-Dina te cenne ruiny. Od razu też zamieszkała tu wspólnota franciszkańska, by strzec tej świętej relikwii.
Grotę Zwiastowania przekształcono w kaplicę, jednak dopiero w roku 1730 władze tureckie pozwoliły na wzniesienie ponad nią kościoła, który został następnie rozbudowany w roku 1871, a w roku 1955 zburzony, by dać miejsce budowli bardziej godnej tej wielkiej tajemnicy.
Nowe sanktuarium - zostało wzniesione wg projektu architekta Giovanni Muzio. Składa się z dwóch kościołów, położonych jeden na drugim: dolnego, czyli krypty, na poziomie dawnych bazylik, oraz górnego. Na zewnątrz bazylikę otacza plac, wznoszący się ponad otaczającymi ją od zachodu i południa ulicami, od których oddzielony jest wysokim murem z portykami od strony wewnętrznej. Wnętrze świątyni zawdzięcza podniosły nastrój, jaki w nim panuje, swej formie architektonicznej i grze świateł. Kościół ten dysponujący dużą przestrzenią, jest miejscem nabożeństw parafii łacińskiej Nazaretu i uroczystości religijnych na większą skalę. Nad jego centrum wznosi się kopuła, mająca kształt odwróconej lilii. Bazylika została zbudowana dzięki ofiarom złożonym przez katolików z bardzo licznych krajów, między innym przez rozsianych po świecie Polaków. Na ścianach bocznych kościoła górnego i pod portykami na placu przed kościołem, umieszczone zostały obrazy, będące darem różnych narodów. Obraz Polski, wykonany z ceramiki, znajduje się w prawej nawie górnego kościoła i przedstawia Matkę Boską Częstochowską oraz Mieszka I i Dąbrówkę, biskupa Jordana i żołnierzy w strojach historycznych.